Onderweg toch een paar hachelijke momenten meegemaakt, vooral heuvel op met te weinig snelheid en dientengevolge in de 2de versnelling met een gangetje van 60 km weer naar boven. Ik was veel te behoudend geweest. Beter is het om je eigen snelheid te bepalen, die vrachtwagen wel in te halen en plankgas naar beneden te rijden om zo vervolgens vlot naar boven te rijden………………dat weet ik nu!! En stippel de route beter uit. Achteraf heb ik mij daarin 2 keer vergist tijdens de vakantie. Je zit dan niet echt lekker achter het stuur en doet een paar schietgebedjes. Ik ben er nu een beetje nonchalant onder, want ik denk dat dit de ervaring van meerdere mensen is. Het is ook niet alleen kommer en kwel en het maakt het reizen wel zo spannend. Merijn heeft van dit alles niet veel meegekregen, want hij lag lekker te slapen (en werd nagewezen door voetgangers en automobilisten, die hem zo lekker zagen liggen).
De bus had ook een gierend geluid geproduceerd bij heuvel op en weerstand. Wat dat kan zijn geweest, weet ik nu nog niet.
Ik ben na een paar dagen eens met mijn neus de motorruimte ingedoken en kon alleen een losse stekker aan de oliedruksensor ontdekken, die ik vervolgens vast(er) heb gezet. Geen problemen meer gehad tijdens de vakantie.
Een dagje uit met de bus naar Trier
De bus heeft het verder in de vakantie goed gedaan, (ja…. geweldig zelfs)
Na 5 dagen in Diekirch besloten we verder te gaan, maar niet naar het Zwarte Woud. Dit werd toch teveel van het goede. Het bleek dat het opbreken en inruimen, met daartussen door een kleine man die alle aandacht vroeg, teveel van het goede was op een dag dat je wilt gaan reizen. Dus er blijft maar weinig tijd over voor een reis met de bus. 

Op de camping in Diekirch
In ben in het verleden vaker in het Moezelgebied geweest met de motorclub en het is daar gewoon lekker vertoeven. Na rijp (?) beraad de zinnen gezet op Cochem en ik kan het iedereen aanbevelen. Cochem is een leuke plaats en achteraf hadden wij de mazzel daar te zijn tijdens de wijnfeesten. Mooi vuurwerk op de rivier!
Alleen de route van Diekirch naar Pommern, waar de camping was, want in Cochem was er geen plaats meer, was er één van op en neer. Had ik beter kunnen vermijden, want ik heb weer met samengeknepen billen naar de temperatuurmeter zitten kijken. Ik rijd helemaal niet op mijn kilometerteller, nee ik kijk enkel naar de temperatuurmeter. Ondertussen had ik de stelling weer van stal gehaald van 95 km/u bij 95º C. Een beetje behoudend, maar ik voel mij er wel prettig bij.
Onderweg naar Pommern
Verder een prima vakantie gehad. Aan de Moezel was het weer beter en het verschilde zo maar 5º C met Diekirch en dat voel je goed. Twee dagen voor vertrek, gebeurde toch het onvermijdelijke, het begon te regenen met als gevolg, dat op de dag van vertrek alles zeiknat in de bus moest worden opgeborgen, maar met de wetenschap dat het ‘s-avonds bij thuiskomst er weer uit kon worden gehaald.


Op de camping in Pommern
De terugreis na 2,5 week vakantie ging veel vlotter dan de heenreis. Via Koblenz over rijksweg [6], die redelijk vlak mag worden genoemd ging het veel beter. Alleen vanwege het feit dat deze weg vlakker is, rijden er ook relatief veel vrachtauto’s via deze route, dus weer uitkijken met inhalen, kwestie van timing.
Alles ging goed en we kwamen rond 18.00u aan in Brielle.
De volgende dagen de bus leeggeruimd en alles laten drogen.


Middagdutje
Blik op Cochum vanaf de Burcht
In het plaatselijke krantje las ik het bericht over een toerrit over Voorne Putten met daaraan sluitend de “Bestorming van Brielle”. Deze tourrit werd georganiseerd door de stichting HISTORISCHE VOERTUIGEN VOORNE PUTTEN. Ik was te laat voor een aanmelding, maar besloot om polshoogte te nemen. Per slot van rekening is dit een thuiswedstrijd en een ritje naar het centrum van Brielle duurt 5 minuten. Het regende alleen pijpenstellen, dat was wel jammer. In Brielle aangekomen werd ik staande gehouden door iemand van de organisatie, die meende met een verstekeling te maken te hebben………………. Na enig uitleg was ik van harte welkom en of ik mijn bus tussen de andere klassiekers wilde parkeren?? Dit aanbod sloeg ik niet af en beloofde mij voor de volgende toerrit in te schrijven.
Het slechte weer (dit jaar weinig mooi weer gehad……………) ten spijt waren er toch nog zo’n 20 auto’s te bewonderen.

















