Volkswagen T2a - 1

Februari / Maart / April / Mei 2008: Omdat het ons leuk leek om te gaan kamperen wilde wij dit te doen met een camper. Vrienden van ons hadden net een nieuwe camper gekocht en andere vrienden hebben ook een camper. Een beetje een vaag idee, maar ik kon het internet gaan afstruinen............vind ik dus leuk. Ik moet toegeven dat het zoeken en kijken naar b.v. een camper soms leuker is. Als je dan geslaagd ben is de "kick" weg. Het is dus een aparte ervaring, niet rationeel en bij mij op gevoel, onverstandig dus..........euhh accepteren. Wij zijn via het internet bij partikulieren in Den Haag, IJsselmuiden, Dordrecht, Alkmaar en Hoofddorp geweest. Verder ook in Someren bij VW Classics, bij Paalman in Pijnacker en via Ebay in Duitsland terechtgekomen ect. De prijs-kwalitiet verhouding is erg afwisselend en dan druk ik mij voorzichtig uit, maar het was wel leerzaam. Je bent afhankelijk van wat er op dat moment in de markt aangeboden wordt. Deze zoektocht naar een geschikte bus is een aprt verhaal. Wij wilden perse dit jaar ook met de camper op vakantie. Dit beperkt je toch de mogelijkheden en rustig afwachten behoort minder tot de mogelijkheden. Zelf had ik geen voorkeur voor een camper met "klapdak"of een gewone bus met banken. Om zo'n bus dan geschikt te maken voor de vakantie is een ander verhaal. Afijn, na enige bezinning en afwegen van de mogelijkheden, besloten wij te kiezen voor een T2a bus, die reeds omgebouwd was tot camper, echter zonder klapdak, maar met voortent, kinderbedje e.d. Er was duidelijk tijd oftewel bloed, zweet en tranen in deze bus gestoken. We maakten een eerste afspraak voor een bezichtiging en testrit. De beviel goed en het rijden met de bus ging goed en je hebt gelijk bekijks, leuk meegenomen. Wel was duidelijk dat de bus de laatste jaren minder onderhoud had gekregen. Bij de aankoop van de bus zat een taxatierapport van Steijn Sportscars Taxaties uit Alphen a/d Rijn. Het rapport dateerde uit 2002 met een taxatiewaarde voor de bus van € 9.000,-.
Op een mooie zaterdag (3 mei) van Brielle naar Hoofddorp gereden om de bus over te schrijven en te betalen. Geen koopje, maar verdedigbaar. Over de A4 en A13, A15 leuke rit, maar voor Myrna duurde het te lang. Ik reed 80 km op de teller.......later kwam ik er achter dat de teller een afwijking heeft van ca. 15 km/u. 's-Middags de bus bij het Brielse Meer geparkeerd om e.e.a. eens goed te bekijken en plannetjes te maken. De volgende dag naar de Haringvlietbrug gereden en daar komen met mooi weer vele dagjes-mensen om te recreëren . Voor mij weinig recreëren maar de bus ondersteboven gekeerd. Kwam achter een aatal aandachtspunten en gelijk een paar stukjes deur achtergelaten.............roest en extra afwateringsopeningen in de onderkant van de bestuurdersdeur. ........Okay werk aan de winkel.
De originele sleutels Op YouTube een filmpje gevonden:
http://www.youtube.com/watch?v=Gz0k_JD14zE

Bij de Haringvliet: inspectie van de bus

NIMEGA 100 MIGLIA

Via het internet was ik geattendeerd op een toerrit in Nijmegen en omgeving. De route zou zoveel mogelijk het parcours van de Nijmeegse wandel4daagse volgen. Onderweg konden we dus genieten van de mooie dingen die het Rijk van Nijmegen te bieden had, zoals de diverse dijken langs Waal en Maas, bossen, kastelen, de beruchte Zevenheuvelenweg en uiteraard de oversteek over de Maas bij Cuijk. Ik vond dit een leuk initiatief alhoewel niet direct naast de deur, maar tergelijkertijd een manier om eens met de Alfa op pad te gaan, want hier was het al een tijd niet meer van gekomen. Dus inschrijven en karre maar! Myrna leek het ook leuk en ging deze dag mee, soms ook wel ,want het bolletje pijltje traject moest wel goed afgelegd worden, natuurlijk………… Niet geheel onbelangrijk was dat het deze dag, schitterend weer was! Na een rit van 1,5 uur kwamen wij aan bij de Goffert boerderij, waar het startschot zou worden gegeven. Een parkeerterrein met alleen maar achterwiel aangedreven Alfa’s zoals de Bertone, Brievenbus, Giulia, 75, Zagato en Spider. We gingen ons melden en wat schetste mijn verbazing…….???. De dame wist mijn naam………..vreemd. Wat bleek; we waren de laatse en er werd al met smacht op ons gewacht. Koude douche. Het mocht de pret niet drukken. We voeldde de gezonde spanning opkomen en er werd zenuwachtig heen en weer gelopen, rallyschildjes werden aangebracht en de eerste deelnemers wildde al starten! We hadden startnummer 34. Na de eerste golf van starters gingen wij van start om gelijk al te worden opgenomen in een stoet van Alfa’s die zich een weg baande door Nijmegen. Weer een rotonde Verschillende mensen stonden aan de kant van de weg te kijken. Er volgde een leuke route, waarbij de samenstelling van groepen steeds wisselde. Dorp na dorp werd aangedaan en we genoten vooral ook van de omgeveing, want die was nieuw voor ons. Af en toe werd er verkeerd gereden (schuld aan Myrna…..) en naast mij zat Myrna zwaar geconcenteerd de wegroute te volgen en aantekeningen te maken. Ik deed mijn best om de route te volgen, maar soms was dat gewoon aanklampen en karren, maar. De auto deed het goed, alleen heb ik vaker dan mij lief was de carterbeschermer geraakt die dag! Lunchstop Zoals de eigenaar (Amici) zelf plastisch omschreef: "niet aan de ramen lekke"................. Er was een lunchstop gepland en dat gaf mij de gelegenheid de andere auto’s eens te bewonderen en er stonden fraaie exemplaren tussen. Het alfa –virus was duidelijk aanwezig. Na de lunch ging het verder volgens de mooi uitgezette route. Onderweg werd er nog gestopt bij een geallieerd begraafplaats om even uit te blazen, want af en toe liepen de gemoederen in de auto een beetje op………..tja (ging helemaal nergens over, maar het bekende verhaal, man rijdt en vrouw leest route voor…………………….) Ik keek eens onder de Alfa en zag dat ik een bevestigingsbout van de carterbeschermer was verloren en ik hoopte niet uitgebroken. Provisorisch werd de beschermer opgetild aan een tie-rap. De route werd weer gevolgd en op een gegeven moment moest er de overtocht bij Cuijk met de veerpont worden gemaakt. Wederom wemelte het van de Alfa’s en het was een aandoenlijk gezicht om dit allemaal over te zien varen, waarbij bij de fanatiekelingen er meteen het gas erop ging, nog voordat de slagboom geheel naar boven ging en anderen stufte lekker relaxed rond. Op de pont bij Cuijk Je kreeg het idee de hele wereld te zijn rondgereden en aan het einde van de middag werden we naar een kasteel gedirigeerd voor ontvangst met een lintje en een afsluitende barbecue. Op het grote veld voor het kasteel stonden de meeste deelnemers opgesteld en wederom gaf dat een mooi plaatje. Dankzij het mooie weer was ook, zoals de gehele dag, een succes. Wij besloten na mee te hebben gegeten, toch huiswaarts te gaan, omdat wij toch nog een hele rit voor de boeg hadden en ’s-avonds zou er kans zijn op regen en aangezien de Alfa niet extra beschermd is, wilde ik niet het risico lopen de Alfa aan mindere weersomstandigeheden bloot te stellen. Bij de verzamelde auto's Bertone in rally uitvoering Afsluitende barbeque We hielden het verder droog die avond en moe maar voldaan kwamen we in Brielle aan, waar de Alfa lekker de garage ingereden werd en een symbolisch (schouder)klopje kreeg. Bedankt! Volgend jaar weer??

Volkswagen T2a - Zoektocht

De zoektocht naar een VW bus camper begon in februari 2008 via het internet. Je ziet een hoop bussen voorbij komen, mooi, te duur of in het buitenland, afhankelijk van het aanbod. Het eerste wat opvalt is het prijsniveau. Voor een spijlenbus, die favourite is, wordt al gauw € 14.000 gevraagd. Ons budget blijkt daarvoor niet toereikend. Gezien de doelstelling om ook dat jaar ermee op vakantie te kunnen, sluit het aankopen van een project uit. Ook uit praktisch opzicht wordt een project uitgesloten. De bus moet dus direct inzetbaar zijn. Een spijlbus valt dan vervolgens af, want deze blijkt boven ons budget van € 10.000 te liggen. Vervolgens blijft dan een T2a of T2b over; bij mij is er geen voorkeur. Ik probeer op een zo’n kort mogelijke termijn zoveel mogelijk te weten te komen over een T2 bus. Er is een redelijk uitgebreid aanbod van bussen en onderdelen en andre aanverwante artikelen. Leuk om op het internet te zoeken naar bussen e.d.

De eerste bus die we zijn gaan bekijken stond in Den Haag. Op zaterdag 22 maart had ik een afspraak gemaakt. Er zouden volgens de verkoper die dag nog enkele mensen komen kijken naar de bus.

De bus stond in een loods, toevallig dichtbij mijn werk. Het was een groene T2b bus, origineel een camper uitvoering met pop-up dak. Aangezien dit de allereerste bus was waar we naar gingen kijken, waren de verwachtingen niet al te hoog gespannen. De vraagprijs lag rond de € 9.500. Een praatje met de verkoper, die vertelde dat hij altijd met de bus op vakantie is geweest. Op zich een nette bus met hier en daar een roestplekje. Wat ik niet fraai vond was het pop-up dakje en het feit dat de regengoot over een stukje weggeroest was. Om kort te gaan; ik vond de vraagprijs te hoog en ik deed geen bod. We bedankten de verkoper voor het kijken en zouden de bus in de gaten houden en telefonisch contact houden. Aangezien dit het Paasweekend was hadden we nog een afspraak staan. Ik had de verkoper van de volgende bus gevraagd of we ’s maandags langs konden komen. Hij maildde dat het kon, de bus stond geparkeerd in een parkeergarage in Alkmaar. Hij verkocht de bus, vanwege een verhuizing naar Amsterdam en had daar geen stallingsmogelijkheden. Ik had de foto’s bestudeerd, maar deze zeggen niet alles natuurlijk. De vraagprijs lag rond de € 8.500. Deze bus had een Westfalia uitrusting, oranje van kleur, echt een zogezegde Retro bus, hetgeen mij wel aantrok. Dus met vrouw en kind op weg naar Alkmaar. Daar aangekomen, kennisgemaakt met de verkoper, die vertelde dat de bus pas was overgespoten. Er was zo aan de buitenkant geen roestplekje te bekennen. Eigenaardig was de aangebracht douchekop aan de “buitenzijde” van de bus. De bus werd gebruikt bij het duiken. Wat verder opviel was dat er in het hefdak aan de achterzijde een flinke scheur zat, provosorisch dichtgeplakt met DuckTape en gelijmd. Er werd verzekerd dat het geheel waterdicht was. Jammer zoiets, het was voor mij de afknapper. Een proefritje wees ik van de hand. Verder zag de bus er redelijk uit, maar wat later nog opviel was de niet-strakke buitenzijde van de bus. We bedankten de verkoper voor het bekijken van de bus en vertelde hem dat we er verder vanaf zagen. Later die week op 24 maart naar Someren gereden, naar VW Classics. Deze hadden verschillende T2 bussen staan, in een redelijke prijsklasse. Ik had vantevoren gebeld of het goed was als ik langs kwam. Omdat het mijn zg. Pappa-dag was nam ik Merijn mee. Toch een aardige rit naar Someren. Buiten stonden verschillende T2 bussen en Kevers en Type 3. Je bent altijd afhankelijk van het aanbod. Het werd wel duidelijk dat hier de prijzen en kwaliteit iets anders lagen. De T2 bus waar ik voor kwam, was wederom een oranje camper Westfalia bus met een rekje achterop de bus om iets makkelijk in een dakrek te kunnen leggen. Na een rondje rond de bus was ik terug bij af……….viel een beetje erg tegen. Slecht laswerk en lelijk gespoten boven de rechter achterwielkast. De vraagprijs lag toch echt rond de € 9.500. Maar even een praatje gemaakt, wat er wel mogelijk was. Ik mocht meerijden naar de opslagloods, waar nog meer bussen en kevers stonden. Het enige wat er stond voor rond d

€ 10.000 was een T1 restauratie project. Teruggekomen bij de showroom, bij de eigenaar mijn gegevens achtergelaten voor een optie op een andere T1 bus, die nog in Californië stond. Ik heb er nooit meer iets van gehoord. Het feit is dat bij VW Classics de bussen voor 90% naar Engeland worden doorverkocht. Liever dat dan een lastige nederlandse klant voor een T2 bus. Ondertussen had ik op Ebay Duitsland een gave T2b bus gezien en ik had reeds geinformeerd bij de verkoper. Via de site van importautos (www.importautos.nl) had ik een offerte gevraagd voor het ophalen en invoeren van deze bus. Het kwam op € 1.000, hetgeen mij allerzins meeviel. De vraagprijs voor de T2b bus lag rond de € 7.900. Totaal kwam de prijs op ongeveer € 9.000. Acceptabel vond ik. De bus was een panelvan en geheel verbouwd. Als we hiermee op vakantie wildden, moest er nog wel het één en ander aan gedaan worden, maar deze bus zag er gewoon gaaf uit. De goede kleur, verlaagd, Porsche stoelen en stuur en voorzien van een TrickerShifter ect. De verkoper maildde dat de bus ook in het jubileumboek van 60 jaar VW bus stond afgebeeld. Ik deed een bod, wat aanzienlijk hoger lag dan het lopende bod. Verder maildde ik dat ik wel langs wilde komen………..de bus stond in de buurt van München…… En daar is het fout gegaan. Ik kreeg het bericht terug dat ie op vakantie ging en na afloop van de biedingen, waarbij de vraagprijs niet werd gehaald, verdween de bus van het internet…….. Moet je daar nou weer mee. Afijn, de bus zal toen wel verkocht zijn, zonder problemen en romslomp voor de verkoper. Enkele dagen later zag ik op Marktplaats een mooie T2b camper bus staan. Deze werd te koop aangeboden incl. tunneltent en aanhangertje! Geweldig. Ik belde en kreeg de vrouw van de verkoper aan de lijn. Ik maakte een afspraak om langs te komen en vroeg om meerdere foto’s. Op zaterdag 5 april ging ik samen met vrouw en kind naar IJsselmuiden. Aangekomen in de straat zag je de opvallende bus al van ver staan, een leuke verschijning! Onder bus aan de achterzijde lag wel een stuk karton……….met olie…….We werden hartelijk ontvangen. De verkoper vertelde dat de bus verkocht werd vanwege het feit dat de bus te klein was voor 2 volwassenen en 2 kinderen. Daar kon ik mij wel iets bij voorstellen. We ginegn buiten bij de bus kijken. Achterop de bus zaten naast de achterklep 2 stuks rails, waarvan de herkomst niet bekend was bij de verkoper. (Later kwam ik erachter dat het hier een T2b Amescador bus betrof, die ik tegenkwam op de site van www.vwvakrestauratie.nl waar de bus toen ter controle en reparatie was aangeboden). Ik inspecteerde de bus, onder, binnen en in de motorruimte. Daar ontbraken kachelslangen ?? en alles zag er smerig uit..achterstallig onderhoud. Binnen was het smoelelig met 2 verschillende voorstoelen ??. De bus vertoonde enkele roestplekjes, maar de afknapper voor mij waren de beide treden bij de voordeuren. Toen ik de rubbers optildde was het onderliggende metaal voor het grootste deel verdwenen en verroest. Dit betekende dus las- en spuitwerk en dit was dan nog maar het begin. Bij een vraagprijs van € 8.500 zou dit een uit-de-hand-lopend-project gaan worden. Na een praatje werd het wel duidelijk dat deze bus het ook niet ging worden. We vertrokken en ik zou later terugbellen, want we gingen nog een bus bekijken die dag. De daaropvolgende week belde ik af en in maart 2009 kwam ik de bus weer tegen op de site van vwvakrestauratie. Voor mijn gevoel had ik er goed aangedaan om deze bus niet te kopen, al heb ik wel een unieke Amescador bus aan mijn neus voorbij laten gaan. Diezelfde middag ging ik samen met Myrna op de terugreis in Dordrecht naar een Blauwe T2b bus met verhoogd dak kijken. We waren vroeger dan de afgesproken tijdstip in Dordrecht. Na aanbellen geen gehoor en ik besloot rond te lopen en via een doorkijk op een schoolplein zag ik een man die zeer ijverig een T2b bus aan het poetsen was…………oeps. Weer naar het huis gelopen en wederom aangebeld en na enige tijd werd de deur opengedaan. We konden even later meelopen naar de bus en ik deed net alsof ik even daarvoor niets gezien had. Meestal weet ik het na één oogopslag…….Deze bus had een dubbele schuifdeur en een camperinrichting, maar was wel gedateerd. Het deurslot was kapot en aan de linkerzijde zat laswerk. De prijs was wel gunstig, zo’n € 7.000, maar met het extra werk aan de bus, zou deze bus te duur worden en dan nog had ik niet een bus die aan mijn eisen voldeed. Verder is een verhoogd dak wel “handig”, maar optiesch gezien word ik er niet erg blij van. We bedankten de verkoper voor het mogen bekijken van de bus en ik liet weten er over na te denken en eventueel een lager bod uit te brengen. Al met al een vermoeiende dag met op het oog niet het gewenste resultaat……. Waar stond die verdomde bus toch…………… De volgende dag hadden we een afspraak in Hoofddorp om te kijken naar een bus, die ik al eerder op het internet had gezien. Deze bus sprak mij wel aan, alhoewel de prijs weer hoger lag nl. € 9.500. Deze bus was kant-en klaar met een mooie inrichting incl. gas- en wateraansluiting, een u- vormige zitgedeelte. In Hoofddorp op het adres aangekomen zagen we de bus staan en de bus beviel mij gelijk. We werden hartelijk ontvangen en al gauw ging het al over de bus en de reden van verkoop. De verkoper had meerdere auto’s en wilden de bus wegdoen om een VW Karmann Ghia type 34 kopen. De bus zag er goed uit, zo op het eerste gezicht. Wat wel te zien was het fiti dat de bus al enige tijd te weinig aandacht had gekregen. Het contactslot was kapot, maar zou gemaakt worden en verdre waren er nog andere zaken die nog niet geheel in orde waren. Alles zou voor de verkoop in orde gemaakt worden. Myrna en ik gingen een proefrit maken, Merijn bleef even bij de verkopers. Het was even wennen om in deze bus te rijden, je zit hoog en het schakelen verdiende enige aandacht en stuurbekrachtiging is ook niet aanwezig. Je treft wel de aandacht met zo’n bus en hetrijden beviel mij na enige tijd goed. Myrna was ook enthousiast, ook al vanwege het feit dat met deze bus gelijk op vakantie gegaan kon worden. Dat aspect maakte deze bus wel aantrekkelijk, want de bus was dan wel duurder, bij de andere bussen zou ik niet weten hoe hoog het eindbedrag na alle werkzaamheden zou gaan worden. Teruggekomen waren Myrna en ik er wel overeens, dat dit de bus moest gaan worden; de bus viel binnen het budget en er kon mee op vakantie gegaan worden, dus waarom nog verder zoeken………. We maakten een principe afspraak voor de bus, zoals de nog uit te voeren werkzaamheden en er waren nog velgen en een zg Bra ?? te koop bij de bus. Tevreden gingen we naar huis. De bus was in principe gekocht. In de daaropvolgende week belde ik de twee andere T2 bussen van af. Verder ging het bijna fout door een communicatie probleempje t.a.v. de aangekochte bus; er bleek wederzijds toch nog enige wantrouwen, maar het kwam allemaal goed en de bus werd later definitief aangekocht Voor vervolg -> zie Volkswagen T2a (1).

Suzuki T500 - 1

Ik liep al langer met het idee rond om een motor om te bouwen naar een caferacer. Ik vind dat een geweldige stijl voor een motorfiets. Een echte caferacer is van origine engels. Maar gezien de prijzen, die gevraagd worden vor b.v. een Norton, Triumph e.d. en ook voor de italiaanse motoren zoals Ducati, Laverda en Guzzi besloot ik dat het wat anders zou gaan worden. Het moest per slot van rekening wel leuk blijven. Probleem werd dus dat ik totaal geen idee had waar ik op uit zou komen en wat het uiteindelijk zou gaan worden......hhhmm....We zien wel.

Op het internet voerde ik diverse zoekacties uit naar Caferacers e.d. Voor Honda is vooral in America genoeg voorhanden. Over het algemeen zijn de bedragen waar men over rept het grootste struikelblok.Op een gegeven moment werd er een Moto Guzzi V50 aangeboden, helemaal naar mijn zin en omgebouwd naar Caferacer stijl voor een prijs van € 1650,- Nu weet ik dat dat een hele mooie prijs is voor een motor waarmee je zo de straat uitrijdt . Maar deze motor had 1 aandeel: ik hoefde er helemaal zelf niets maar aan te doen…………. Hij was af. Ik zocht het internet af naar een Kawasaki Z900, Kawasaki Z650, Honda CB750 of CB550. Ik heb 2x een afspraak gemaakt voor een bezichtiging: 1 x in Den Haag naar een CB 750 en 1x in Breda naar een CB 550. Het was het allemaal net niet. Ik zat ook met mijn budget te laag, want er moest dan wel een hoop aan de motoren gedaan worden en ik wilde er net tussen in zitten…………….. Op een gegeven moment stuitte ik op een Suzuki GT500. Ik vind dat een mooie motor, alleen al vanwege de koelribben van de cilinders. Ik kon niet de goede vinden via het internet en de prijzen bleven stijgen. Mijn aandacht was echter ook gevestigd op een T500. Nu dwaalde ik toch wel af, want dit was geen vertrouwde 4-takt motor. Twee-takt deed mij weer terugdenken aan Berlijn en de Trabantjes en de daarbij behorende walm in je neus op de randje van het trottoir van Unter den Linden…………… Ik weet helemaal niets van 2-takt. Maar wat mij beviel waren de spaakwielen en remtrommels, dus geen gietwielen en schijfremmen. Op een avond kwam via het internet weer een Suzuki T500 voorbij en ik deed een bod. Een paar dagen (26 mei) later werd ik gebeld door de man, die belde in naam van diegene waarvan de motor was, dat het bod was geaccepteerd. Mijn eerste reactie was SHIT!............. Maar dat veranderde toch, want de kick om deze motor te kopen was groot. Een afspraak werd gemaakt voor het komende weekend; een busje werd die week gehuurd. Want tja ik moet wel naar Hoogezand Sappemeer………………in Groningen, oeps. Het moge duidelijk zijn: dit was deels een impulsieve aankoop. Zaterdag 2 juni 2007

De bus de avond ervoor opgehaald en vandaag samen met Myrna op weg naar Hogezand Sappemeer of om preciezer te zijn: Borgercompagnie, echt veenstekersland. Toch een rit van dik 2,5 uur. Bij de verkoper aangekomen, werd de Suzuki nader bekeken en gestart. De Suzuki stond onder een afdak geparkeerd. WOOw dat gaf een mooi geluid. VERKOCHT! Weg rationeel denken. Op naar het postkantoor om de motor over te schrijven en het geld over te maken. Ik mocht mij eigenaar van een Suzuki T500L uit 1974 met een kilometerstand van 16.0001(?) noemen. Vervolgens weer terug naar de woning van de man die de motor verkocht en ondertussen was ook de (vorige) eigenaar gearriveerd. Deze had nog een paar onderdelen en een werkplaatsboek over de T500. Bij de boerderij was een grote stal en de verkoper had zelf ook een klassieker hobby, nl. het opknappen van Mercedessen. Er stonden er een stuk of 10. Nadat de motor in de bus was gereden en was vastgesjord namen we afscheid. Thuisgekomen werd de motor uit de bus gehaald en ben ik een stuk of 4 keer heen en weer gereden door de straat. EUHhhh of iemand gezien heeft weet ik niet, want de motor gaf een behoorlijke rookontwikkeling. De motor in de garage geparkeerd in afwachting van betere tijden. De Suzuki voordat deze voor langere tijd geparkeerd werd....................

Weekend 9/10 juni 2007 Na een nadere inspectie van de motor, waarbij opviel dat de motor in redelijke staat verkeerde, maar wel te zien was dat deze onder een afdak buiten had gestaan. De motor had de zg. gebruiksporen en hendels en koplamp waren geschuurd. Van de historie wist ik bijna niets. De vorige eigenaar had de motor gekocht van een kennis, die op zijn beurt, de motor heel lang in zijn bezit had gehad. Meestal wordt je niet veel wijzer van dit soort verhalen. Na het verwijderen van het zadel begon ik de accubak en luchtfilterhuis te verwijderen. Deze waren allebei behoorlijk geroest.

Het kale luchtfilter met op de achtergrond de gevonden sok!?

Bij het openen van het luchtfilterhuis was mijn verbazing groot, want i.p.v. van een foam filter, trof ik in het huis een sok van een geitewollensokkenrocker aan????????. Tja, zo kan het klaarblijkelijk ook. Het zilverkleurige filter en het huis heb ik uitgebreid geschuurd. De accubak schuurde ik ook en ik heb vervolgens de accubak en luchtfilterhuis van een nieuwe zwarte laklaag voorzien. De luchtfilter spoot ik in een zilverkleurige laklaag. Als afwerking heb ik alle onderdelen ook nog voorzien van een blanke laklaag. Via KnalnaarPotz bestelde ik 2 nieuwe foam filters. Op dit moment hangen deze onderdelen nog mooi aan een rek in de garage, in afwachting van montage in de motor. Feit is dat de motor geen meter meer heeft gereden sinds 2 juni 2007. 13 juni 2007 Vandaag verder gegaan met de motor en het origenele zadel, voorzien van skai, verwijderd. De bekleding vertoont aan de voorzijde bij de aansluiting op de tank een klein schuurtje, maar is verder in goede staat. De onderzijde is wel erg geroest en ik sloot daar waar ik bij kon het metaal te schuren en te behandelen met Fertan en daarna in een nieuwe zwarte laklaag te zetten. Het ziet er in iedergeval een stuk beter uit en verder roesten wordt voorkomen. 14 juni 2007 Ik had gelezen dat de kwalitieit van het chroom op de Japanse motorfietsen niet van een kwaliteit is om over naar huis te schrijven. Mijn Suzuki was daar geen uitzondering op. Bij het verwijderen van het zadel, zag ik krokante roestige delen op het achterspatbord. Helaas was deze niet meer te herstellen. De gaten vielen erin. Ik verwijderde het achterspatbord, kettingkast, voetsteps, schakel- en versnellingspook en het achterlichtunit. Het plastic van het achterlicht had een scheur, de unit was goed en vertoonde geen schikbarende roest. Mijn zoektocht naar vervangingsonderdelen via het internet was begonnen!! Via Ebay kan je een heel eind komen. Nadeel is dat de meeste onderdelen uit Amerika komen, waarbij je met hoge verzendkosten te maken krijgt. Een goedkoop onderdeel kan dan toch nog duur uitpakken. Het is een dilemma waar mee je te maken hebt. Je wilt of moet het onderdeel hebben, maar door de verzendkosten zie je ervan af. Gelukkig kon ik via de site van de T&GT club Nederland een nieuw achterspatbord en uitlaatpakkingen voor € 125,- kopen. Het voorspatbord kocht ik van iemand uit Schotland (toch nog € 159,- niet goedkoop). Vervolgens kocht ik in deze periode de volgende onderdelen: - Achterlicht afdekplaat; - Rempendaal 2x - Kabelboom (achterste gedeelte) - Stuurschakelaar - Kleppendeksel en koppelingshuis - Pakkingset - Voetsteps – voor - Handleidingen T500 K, L en M. Het ene onderdeel kocht ik uit voorzorg en het andere had ik echt nodig ter vervanging van het originele exemplaar. De voetsteps voor bleken moeilijk te krijgen; geduld is dan een schone zaak!! Via het internet( http://www.toudeijzer.nl/ ) was ik aan een adres gekomen, waar een ontroestingsmiddel werd aangeboden, nl. Deox-C Roestoplosser. Het toeval wil dat de persoon hierachter aan huis (Zuidland) verkoopt. Hij wilde een literfles wel even langs brengen (wat een service). Ik moet zeggen dat dit spul mijn stoutste verwachtingen heeft overtroffen. Ik kan iedereen aanbevelen dit een keer uit te proberen, want het resultaat is verbazingwekkend. De metaaloppervlakken worden als het ware “geëtst” en de roest is verdwenen.

Het achterspatbord met de krokante delen

Ik vulde een metselkuip met water incl. de roestoplosser, vervolgens deed ik de voor-en achterspatborden, kettingkast en voetsteps in. Dit liet ik dagen in de metselkuip liggen. Je zag de onderdelen opknappen en de roest verdween. Vervolgens de delen deels in de zwarte of blanke lak gespoten en in de garage opgehangen in afwachting van montage. 16 juni 2007 Bij het verwijderen van het oliereservoir, kwam ik erachter dat 1 ontluchtingsslangetje klem zat tussen het carter en een afdekkapje. Deze slangetjes ga ik vervangen door andere exemplaren, die een stoffen uitvoering hebben. De achterzijde van het reservoir was geroest. Deze heb ik ontroest en vervolgens van een nieuwe laklaag voorzien. Ik moest er wel op letten dat ik het zeefje van de aansluiting op het tankje niet kwijtraakte! Deze heb ik veilig opgeborgen. Verder probeerde ik via het internet aan een ander stel schokbrekers te komen. Dit bleek ook niet zo eenvoudig. Ik kocht 2 set schokbrekers, waarvan ik 1 set gelijk weer de clico ingooide. Soms doe wel eens geen goede zaken. Ik zie dat als risico van het vak. Ondertussen was ik begonnen met het verwijderen van de verschillende onderdelen, zoals de tank en bobines. Zo kwam ik erachter dat het kontaktslot niet origineel was. Een mysterie was daarmee uit de wereld, want dit kontaktslot gaf maar 2 Standen aan, terwijl in de handleidingen een contactslot met 3 standen stond afgebeeld. Het verder hoe en waarom is mij niet duidelijk. Het geheel is wel knullig in elkaar gezet (wordt in de toekomst aan gewerkt). Omdat de bobines er niet echt vertrouwd uitzagen kocht ik via Ebay een andere set, wederom uit voorzorg. Vervolgens stortte ik mij op de koplamp, ook hiervoor had ik een ander exemplaar via Ebay gekocht en voor weinig geld, daarbij was het chroomerk heel goed, dus een meevaller. Bij het openen van de koplamp werd ik niet vrolijk; losse en doorgekipte bedrading. Dit verklaarde waarom mijn verlichting, claxon, toeren- en kilometerteller het niet deden. Nu bevond ik mij op gevaarlijk terrein. Elektrisch ben ik niet echt goed onderlegd, maar vind alles wel een uitdaging…………………….. Wat ik wel wil vermelden zijn 2 internetsites nl. Roels Webstek en T500 restauratie: 1. http://home.planet.nl/~roelwijn/ 2. http://home.hetnet.nl/~houdt99/index.htm Wat deze heren met hun motoren doen, zie ik voor mij als een volstrekt UTOPIE. Voor de duidelijkheid; ik ben een prutser! Ik heb al een paar keer emailcontact gehad met Roel Wijn. Tot op de dag van vandaag hangt de bedrading troosteloos uit de koplamp en zal het elektrische gedeelte gedaan gaan worden door een vriend van mij. Hierbij zal de gehele kabelboom, of delen hiervan en andere kapotte onderdelen vervangen gaan worden. Dit zal medio 2009 gaan gebeuren.

Onderstaande tekst overgegenomen van de T &GTclub Website: Leerzaam leesvoer!!

TWEETAKTMOTOR Een tweetaktmotor (waarin takt voor slag staat) heeft geen nokkenas met kleppenmechanisme, en geen distributie, zoals gebruikelijk is bij de viertaktmotor. Door deze eenvoud is de tweetaktmotor lichter, goedkoper en betrouwbaarder. Werking:

Omdat een tweetakt motor geen kleppen heeft moet deze gebruik maken van poorten. Deze zogenaamde poorten zorgen samen met de bewegende zuiger voor de aan- en afvoer van in- en uitlaatgassen. In de cilinderwand zijn meestal 4 of meer poorten aangebracht, namelijk: uitlaatpoort: de poort waardoor de verbrande gassen naar de uitlaat(pijp) kunnen stromen. inlaatpoort: de poort waardoor de verse gassen het carter kunnen binnenstromen. Spoelpoorten: de poorten die via een kanaal de carterruimte met de ruimte boven de zuiger verbinden. Een viertaktmotor doet het arbeidsproces: inlaat-,compressie-, verbranding- en uitlaatslag, in 4 slagen en doet dit alles boven de zuiger in twee krukasomwentelingen. Een tweetakt motor doet het arbeidsproces in tweeslagen, en doet dit alles zowel boven als onder de zuiger in 1 krukasomwenteling. Een tweetaktmotor heeft dus twee keer zoveel arbeidsslagen als een viertaktmotor en combineert in de ene slag compressie en inlaat en in de andere slag verbranding, uitlaat en spoelen. Toch kan de tweetaktmotor niet het dubbele vermogen leveren. Dit komt omdat het spoelen met verliezen gepaard gaat. Door deze verliezen is het rendement, ongeveer 18%. Dit is minder dan het rendement van een viertakt, wat ongeveer 27% is. "Maar" 18% van de totale toegevoegde brandstof wordt omgezet in daadwerkelijk bruikbare energie (het laten draaien van de motor). Wat dus hoger brandstofverbruik betekend bij een tweetaktmotor. Motorsmering bij een tweetakt: Het systeem smeert zuigers, cilinders, krukaslagers etc. en de smering kan op een aantal verschillende manieren worden uitgevoerd. De simpelste is het toevoegen van smeerolie aan de benzine, de zogenaamde mengsmering. Vroeger had een beetje benzinepomp ook een mengsmeringpomp. Meestal met een mix van 1:25. Met de opkomst van milieubewustzijn, de nadelen van het eventueel zelf moeten bijmengen van olie (een tweetaktrijder had altijd een flesje olie mee) verdween de tweetaktmotorfiets echter steeds meer uit het straatbeeld, en daarmee ook de pomp. De opkomst van de Japanse tweetakt bracht nl. ook het olie injectiesysteem. Er kon nu schone benzine worden getankt terwijl de smeerolie in een apart tankje zat wat d.m.v. een pomp naar de diverse motoronderdelen werd gestuurd. De opbrengst van de pomp was afhankelijk van de stand van het gashandel en het toerental. Behoefteafhankelijke smering dus, wat tot een zuiniger, efficiënter verbruik leidt. Het is niet verstandig om in een oliepompgestuurdetweetakt zonder aanpassingen aan het blok mengsmering te tanken! De motor is hier niet op gebouwd en zal (zeer waarschijnlijk) kapot draaien! De smeerolie voldoet aan bepaalde eisen, er kan niet elke willekeurige olie worden getankt! De eisen hebben betrekking op viscositeit eigenschappen (meestel SAE30) en de (snelle) (zelf-)mengbaarheid met de benzine. Transmissiesmering bij een tweetakt: Het systeem smeert de versnellingsbak, de koppelingdelen en bij veel types één van de krukaslagers, zoals is te zien op bijgaande schematische tekening van de tweecilinder. Het is een compleet gescheiden systeem van het motor smeersysteem. Aan deze olie worden heel andere eisen gesteld dan aan de motorsmeerolie. Er worden dus ook heel andere eisen gesteld aan de eerste de beste automotorolie. Ten eerste draait immers ook de koppeling in deze olie. Olie smeert, maakt dus glad en dat kan de koppeling nu juist niet gebruiken! Aan motorfiets olie worden additieven toegevoegd om deze problemen op te vangen. Ook is motorfiets olie t.o.v. bv. auto olie geschikt gemaakt voor hogere toerentallen. Het belangrijkste van de transmissie olie is echter naast de “natte koppelingbestendigheid” de druk die het kan hebben. De olie in de versnellingbak heeft nl. als taak de tandwielen te smeren. Als de tanden van twee tandwielen in elkaar grijpen zal de olie er tussenuit willen persen. Dat mag niet. Er zitten dus additieven in de olie om dit tegen te gaan. Dat zijn heel andere additieven dan in welke andere olie ook. Hieruit blijkt ook wel dat auto olie hiervoor ongeschikt is. Deze olie is niet voor dit werk gemaakt. Dit geld overigens ook voor 4-taktmotoren met een “blokmotor” dus versnellingbak en aandrijving in 1 geheel, gesmeerd door 1 olie. (Bij de eerste Suzuki GSXR-en had de olie daarnaast ook nog eens een koelende functie!) De grote oliemerken hebben speciale olie op de markt gebracht voor motorfietsen. Het is zeer belangrijk deze olie te gebruiken. Vroeger werd er voor de bak veel gebruik gemaakt van “dikke” 80W-90 olie. Die is speciaal voor tandwiel overbrengingen. En vaak minder geschikt voor een natte koppeling. Vaak kleeft deze olie, vooral koud, waarbij met een koude motor wegrijden met veel moeite gaat. Tegenwoordig zijn er dunnere speciale oliën (SAE 10W-40) met additieven die de olie sterk maakt, zodat deze tussen de tandflanken blijft zitten en er niet tussenuit geknepen wordt. Een bekend probleem bij de T500, maar ook de andere types kunnen er last van hebben, was nl. de “jankende” versnellingsbak. Vooral bij rijden en de 4e en/of 5e versnelling kwam er een gierend geluid uit de bak. Dit duidt op pitting" in de tandwielen. Pitting is slijtage op de tanden van het tandwiel. Als de olie tussen de tandflanken wordt weggedrukt komen de beide metalen delen tegen elkaar, wat versnelde slijtage tot gevolg heeft. Dit ontstaat bij slechte of te weinig olie. Het probleem van de T500 is daarnaast ook nog dat de versnellingsbak relatief langzaam draait en er dus een hoge “tandflankdruk” ontstaat, waardoor de olie nog eerder kapot gaat en weggeknepen wordt. Suzuki heeft dit opgelost door het olieniveau in de bak te verhogen van 1200 naar 1400 cc. HET CONTROLE SCHROEFJE IS ECHTER NIET VAN PLAATS GEWIJZIGD. Let hier dus op bij olieverversen of controle. In alle T500 bakken, dus ook die oudere, waar “1200 CC” op staat MOET 1400 cc worden gedaan! Als er dan een moderne geschikte olie wordt gebruikt levert de T500 geen probleem op. In diverse clubbladen is aan olie aandacht geschonken. Lees die er nog eens op na. Bij twijfel over olie de specialist (dealer) raadplegen of kijk op de website van bv. Castrol, Motul of Valvoline, die hebben speciale motorfietsolie.

Hieronder nog enkele foto's om de staat van onderhoud van de T500 aan te geven:

Ondertussen alle stepjes van een nieuwe laklaag voorzien

Op YouTube een filmpje gevonden:

http://www.youtube.com/watch?v=1Uz-1KV2Zjs

Alfa Bertone - Zoektocht

De zoektocht naar mijn Alfa begon in november 2004. Je begint dan te zoeken via het Internet. Het model had ik al langer in gedachte nl. een Bertone en ik had hierbij geen voorkeur voor een Brievenbus of het 2de model(jaren geleden heb ik eens in een rally uitvoering gereden. Deze auto was van de man van een collega van mijn toenmalige vriendin. Ik weet nog dat ik bij iedere vluchtheuvel de bodem raakte, maar het maakte een geweldige indruk op mij. Schijnbaar heeft dat mijn keuse dik 10 jaar later beïnvloed………..) Het hangt ook af van het aanbod op het Internet. Nu terugkijkend is alleen een witte Brievenbus van ene Floris Visser in beeld geweest, maar deze werd aangeboden voor € 2.950,- zonder APK. Dit vond ik verdacht al zag de auto op de foto’s er redelijk tot goed uit. Ik heb hem toen via een email geadviseerd de auto te koop aan te bieden met APK, wat hij vervolgens heeft gedaan en de auto is toen verkocht voor € 3.500,- ……………….een gemiste kans. Later heb ik deze auto weer te koop zien staan voor een aanzienlijk hoger bedrag. Tja zo gaan die dingen. Mijn eerste Bertone zag ik via het Internet in het oosten van het land. Verder zoeken op het Internet en ik vond nog een Bertone bij Autovedo in Echt (Zuid-Limburg). Ik besloot samen met Myrna deze auto’s te bekijken. De eerste Bertone stond bij een autodealer, maar ik weet niet meer welk merkdealer. De Bertone was een donkerblauwe en de auto was van de eigenaar die ervan af wilde. Zag er een beetje verwaarloosd uit en geparkeerd in een hoekje. De vraagprijs was € 5.500,-. Ik had gebeld dat ik zou komen kijken, maar de eigenaar wist daar niets meer van. Een proefrit zat er niet in want het constactslot was kapot, doordat de sleutel was afgebroken. Over de prijs was niet te onderhandelen. Teleurgesteld droop ik af , want hier had ik geen zin in. Dan maar naar Echt, maar dat was wel nog dik 2 uur rijden en we hadden al een rit van anderhalf uur achter de rug en qua tijd zaten we krap. Toch op weg naar Echt en daar laat in de middag rond 16.00u aangekomen. We konden de auto bekijken en wat ik zag was een hele nette grijze Bertone uit 1974. Geheel origineel, bekleding geheel compleet incl. matten en tunnelbekleding en geen roest op het eerste gezicht te bekennen. Ik had te weinig tijd om de auto verder grondig te onderzoeken en ik zou op een andere dag weer teugkomen.

In december 2005 ben ik met René weer teruggegaan naar Autovedo. Leuke rit in de Audi TT en het had gesneeuwd. Aangekomen in Echt de Bertone weer samen bekeken en ik kon een proefrit maken. Maar René zag dat de kriksteunen er verdacht uitzagen. De ene zijde erger dan de andere zijde. Ik vroeg of de auto en prijs incl. APK was, maar dat bleek niet zo. De Alfa was enkel te koop zonder APK…….dit was dus naiviteit van mij. De liefde was gelijk over.Dit was een kater, maar het zoeken ging verder. Een paar maanden later besloot ik samen met René weer te gaan kijken naar een rode Bertone uit 1974 in Blaricum. Foto’s zagen er schitterend uit. Aangekomen in Blaricum werd de garage geopend en daar stond ie dan. Met een pokerface ronde de auto gelopen, waarbij René mij attendeerde op zwarte roetaanslag op de muur op een locatie achter de uitlaat. Ik mocht met de Bertone rijden, wat een enge gedachte was, want dit zou de eerste kennismaking met de Bertone worden (de rit van 10 jaar terug was ik toendertijd vergeten). De eigenaar stelde voor om naar de bevriende garagehouder te rijden zodat we de auto staande op de brug konden inspecteren. De heenrit zat ik naast de eigenaar en ik kon de admosfeer van de Bertone in mij opnemen, maar alles ging als in een roes voorbij. Bij de garage aangekomen werd de Bertone op de brug gereden.

Helaas werden we ruw wakker geschud. Er ging op verschillende plaatsen oliedruppels. Bij de pendalen was de vloer gelast en onbehandeld gelaten en niet dichtgelast en je kon als je de vloermat optild zo naar buiten kijken. “Dan kan je tenminste in de gaten houden wat er gebeurd”….. was de verklaring van de verkoper. Heeeel discutabel om het voorzichtig uit te drukken. Ik zocht al oogcontact met René om hem te polsen maar deze bleef stoicijns de bodem inspecteren. Dit voelde niet goed. Maar je houdt de schijn nog op. Terug moecht ik rijden, al voelde ik hier niet zoveel voor, want ik wist al dat dit het niet zou gaan worden. Op de rijksweg hooorde ik later van René had de Bertone een mooie blauwe rookpluim laten zien bij het acceleren. Ik vertelde de verkoper dat ik erover na zou denken en ik hem de komende week zou bellen, want er was nog een Bertone die zou gaan bekijken, wat niet zo was. Later die week belde ik weer met de verkoper en vertelde ik dat ik afzag van de koop en hij was “Not Amused”. Ik wist dat ik in het vervolg beter het gelijk maar kon zeggen als ik het toch al wist. De zoektocht ging verder………. Op de terugrit naar huis, bracht ik René ook thuis en we kwamen langs de plaatselijke Alfa Romeo dealer en wat zagen we daar………………..zal je net zien. Op de eerste verdieping aan de achterzijde van het pand stond een Bertone geparkeerd. Het zal toch niet. Haastig werd de auto geparkeerd en we gingen naar binnen. We liepen de trap op en ik haastte mij naar de Bertone. Hij was groen en zag er gerestaureerd uit. HMmmm dit was niet goedkoop. Ik ging door mijn knieën en zag dat de beide kriksteunen vervangen en verzwaard waren. Een verkoper kwam naar ons toe en vroeg wat hij voor ons kon betekenen. Ik vroeg naar de groene Bertone, maar helaas deze was niet te koop………..deceptie. Maar even nadenkende vertelde hij dat hij wel een andere Bertone wist, maar niet wist of deze te koop was, want de eigenaar belde wel eens op voor advies of kwam langs voor onderdelen. De auto werd op dat moment gerestaureerd. “Wacht maar even dan bel ik hem wel even op………….”.Hartslag richting de 180…………. Hij vertelde even later dat de auto deels af was, alleen het interieur zat er niet in en de eigenaar wilde er wel € 4500,- voor hebben. Dat klonk veelbelovend. De auto stond in Oud-Beyerland, dus redelijk dicht bij. Ik kreeg het telefoonnummer. Later die week maakte ik een afspraak voor een bezichtiging en ik wist niet wat ik mij voor moest stellen van de Alfa. Op de afgesproken dag ben ik samen met René naar Oud-Beyerland gereden. Na ontvangst door de man en zijn zoon werden we meegenomen naar de garage. De man had meerder auto’s en kwam eigenlijk tijd tekort om aan de projecten te werken. Op dat moment had een BMW Bauer meer proriteit. De auto’s stonden op meerdre locaties in stalling. De Alfa stond in de garage die bij het huis hoorde. In de garage stond een casco van de Alfa in aanbouw. Nieuw gespoten volgens de specificaties van Alfa in Griso. Het interieur en ramen zaten er niet. In eerste instantie schrok ik even, maar al snel had ik door, ook na een vlug oogcontact, dat dit te mooi was om waar te zijn. Tussen neus en lippen door vertelde de man dat de auto al zo’n slordige f 35.000,00 Gulden had gekost!!!!!. Alles was vervangen, stalen rem- en benzineleidingen, spuitwerk, aandrijving ect.ect de hele rattaplan!!! Door het huis lagen verschillende onderdelen te wachten om opnieuw te worden ingebouwd. We moesten maar eens tot zaken komen. Ik voelde mij een beetje opgelaten en wist niet goed de te volgen taktiek te bepalen. Waar ik tegen op zag wat het inbouwen van het interieur en bedrading en kabelbomen. Dit wilde ik eigenlijk nog gedaan hebben voordat ik de auto zou kopen. We kwamen een richtprijs overeen van € 6.500,00 incl. de werkzaamheden aan het interieur. Verder kwamen overeen dat we alles even zouden laten bezinken en verder contact zouden hebben om de vervolgstappen te bespreken i.v.m. de wndere projecten die de man op stapel had staan. René en ik vertrokken en René verzekerde dat ik goede zaken had gedaan en dat het eventueel met het interieur en bedrading wel goed zou komen. Eerst een oplegger regelen om de auto te vervoeren, maar daar had ik al een adres voor gevonden…………… Na een paar telefonische contacten begon het echter zeer duister eruit te zien……………… De man krabbelde terug en rekte tijd en vroeg dan weer bedenktijd………………….Ik zag de bui al hangen en na een laatste contact waarin ik hem verzekerde dat het niet mijn bedoeling was hem zijn hobby te onfutselen moest ik van deze Alfa met tegenzin afzien. Tot op de dag van vandaag ben ik hier nog gefrustreerd over, want ik heb mij zo laagdrempelig opgesteld als het maar kon en had hij gewoon gezegd dat hij ervanaf zag, dan had ik het geaccepteerd. In het vervolg geen naïeviteit meer!! Helemaal niets meer van je laten horen, vind ik geen stijl. Ik hoop dat de Alfa nog lang in die garage blijft staan……………….. Het heeft daarna even geduurd voordat het weer ging kriebelen, maar wat erger bleek; er was geen Alfa Bertone te vinden die ook maar in de buurt kwam van die uit Oud-Beyerland. Dubbele kater als gevolg. Op een dag zag ik weer een Bertone te koop bij de Alfa dealer in Standaarbuiten. Vroeger uit mijn werk om, na een afspraak te hebben gemaakt, een kijkje te nemen. Ik had de zondag ervoor, de Bertone van een afstandje door de etalageruit bekeken, maar onmogelijk een beeld kunnen krijgen. Aangekomen direct naar de Alfa gelopen; de desceptie was groot. Deze had last van de vanbinnenuit roestduivel op
de meest uiteenlopende plekken.

Nader de auto bekijkende zag ik ook een flinke deuk in de rechterdorpel, die er dan wel uitgehaald zou gaan worden, toen ik ernaar vroeg. Prijs € 6.500,-, maar voor mij om zo mee te nemen € 5.500,-. Tja daar sta je dan met je goede gedrag. Flink balen. Ik kreeg het advies mee om als ik de auto zou kopen, met deze auto eerst een paar jaar te rijden, voordat ik de roestplekken zou gaan aanpakken. Maar ik zag mezelf dus niet met een roestbak van € 5.500- rondrijden - NO WAY - . De auto was wel in onderhoud geweest bij C. van Hernen uit Rockanje, die ik dus goed kende vanuit het verleden. Vervolgens ben ik ook nog gaan kijken bij Steutel in Almkerk, maar deze garage vraagt teveel voor zijn te koop staande auto’s. Moet ik het dan toch weer hebben van particulieren. De speurtocht bleef aanhouden. Een paar maanden nadien, het was voorjaar 2006, zag ik weer een Bertone te koop staan, die aan mijn te bestede budget voldeed. In Venlo stond een Bertone te koop, kleur Pegunia, niet de mooiste kleur voor een Bertone, naar mijn mening, maar wel een originele kleur. Prijs € 4.100,00 hetgeen gunstig was. Per email een afspraak gemaakt met de verkoper voor het komende weekend.

Daags erna ontving ik een email dat de Bertone verkocht was!!.... Ik was het zat! Na zo pak em beet 10 Bertones op de korrel te hebben gehad moest er NU dan eindelijk eentje komen. Ik moest slagvaardiger zijn. Die zelfde avond kwam ik wederom op Marktplaats een Bertone tegen. De advertentie sprak mij wel aan en het verhaal eromheen nog meer. Ik belde op en de verkoper, die vertelde dat de Bertone te koop stond i.v.m. een op hande zijnde emigratie naar Noorwegen. Hij vertelde dat de auto wel optische aandacht verdiende en wilde wel iets van de prijs doen maar niet teveel, want danzou hij de Alfa gewoon mee naar Noorwegen. Een afspraak gemaakt voor de zondag om langs te gaan in Bergeijk. De kogel was door de kerk en ik had er een goed (voor)gevoel bij.

Samen met Myrna naar Bergeijk gereden. De verkoper en zijn vrouw waren druk bezig met inpakken en het regelen van de laatste zaakjes. De vrouwen raakte gezellig in gesprek en ik ging samen met de verkoper naar de Bertone kijken. Mijn voorgevoel was goed geweest. Er mankeerde wel een paar dingen aan de Bertone en hij had niet de originele kleur. Zo vertoonde het dashboard 2 scheuren (- een bekend euvel-), de bekleding van de originele voorstoelen waren gescheurd en het linker achterscherm vertoonde een deukje en de lak van de parafan liet los(?). De originele motor was vervangen door een 1600 motor, maar ik zou de origenele motor erbij krijgen en nog een set aluminium velgen, merk Revolutions. Maar al met al was ik al verkocht! Tsja emotie.
 

Samen gingen we een stukje door het dorp rijden en de Alfa kreeg er nog even van langs. De Alfa trok wel licht naar links...............De verkoper was een duidelijke liefhebber. Hij had de Alfa in 1988 ingevoerd vanuit Italië en deze gerestaureerd. Elk schroefje was door zijn handen gegaan. Nu heb ik daar tot op de dag geen materiaal of ander feitelijk bewijs van, want dit is eigenlijk door het korte tijdsbestek van de aankoop van de Alfa en de emigatie tussen de bekende walen het schip geraakt, maar het staat wel vast dat het de restauratie van de Alfa heeft plaatsgevonden. Vervolgens gaat zo’n hele middag in een roes aan je voorbij. We kwamen de prijs overeen, maar eerlijk gebied mij te zeggen, dat ik niks op de prijs heb afgedongen, waaruit blijkt dat ik geen goede koper ben, maar maarja weer die emotie..............verder kwamen we overeen, dat ik de Alfa eerst zou aanbetalen en de verdere afwikkeling met de schoonvader en zwager zou doen. Ik kreeg alvast een A4-tje met de corroserie erop, die de verkoper vond toen hij het hemeltje verving en het A4-tje daarachter vandaan tevoorschijn kwam. Op het A4-tje staat wel een afbeelding van het type 1 oftewel "Brievenbus" afgebeeld. Dit is te verklaren, vanwege het feit dat de Alfa een vroege type 2 is. Ook in het interieur komt dat tot uitdrukking. Het stuur, versnellingspook en schakelaars zijn het zelfde als die van het type 1. Toendertijd was het gebruikelijk om onderdelen die nog op de schappen lagen te gebruiken en op te maken. Ik had in iedergeval alvast een leuk aandenken. De periode daarna tot het ophalen van

de auto duurde ontzettend lang………….

 

Dit is de originele kleurstelling van de Alfa (afgebeelde foto is een voorbeeld): Giallo oftewel okergeel. De huidige kleurstelling is geel RAL 1016, iets waar de verkoper/vorige eigenaar wel een beetje spijt van had, maar hij wilde een flitsende kleur. Mijn wens is om ooit(?) de Alfa te voorzien van zijn originele kleur. Eindelijk was de dag aangebroken. Aanbetaling (de Bertone kostte mij € 6.900,-) was reeds lang gedaan en verder een afspraak gedaan voor de verdere afwerking, zoals betaling restbedrag en overschrijven. Het was een mooie zonnige zaterdag en de spanningen waren voelbaar. Aangekomen in Bergeijk werd de Bertone weer bekeken en betast. Een berg aan onderdelen, zoals motor e.d., velgen met banden en klein spul moest in de Ford Ka en de Bertone meegenomen worden. Beetje koffiepraat en een ritje naar het plaatselijke postkantoor en ik werd officieel eigenaar van een Alfa Bertone, type serie uit 1971 (een goed bouwjaar). Na alle formaliteiten afgehandeld te hebben namen we afscheid. We besloten langs Baarle-Nasssau te rijden en daar lekker koffie te drinken. De Bertone was snel gewend, alleen het remmen was een beetje spannend, vanwege het bonken en het naar links trekken van de auto, maar het mocht de pret niet drukken. Onderweg vrolijk zwaaiend naar een mede Alfist.........jaja het mocht, kwamen we aan in Baarle-Nassau. Een eerste probleempje stak de kop op, nl. de deur aan de berijderskant kon niet op slot.........hmmm, maar je maakt wel raardere probleempjes mee met een Alfa, bv een bevroren portierslot, zodat als je de deur wilt dicht gooien, je verveolgens deze met dezelfde rotvaart weer terugkrijgt.........heb je dat weleens meegemaakt??? en dan gaan rijden met de veilligheidsgordel door de armsteun, zodat de deur niet bij iedere bocht open zwaait..........hmmm ik dwaal af........... Ik besloot het lekker te laten ruste en mijn plezier van deze dag niet te laten verzieken en lekker koffie te gaan drinken. We kwamen verder zonder problemen thuis en de middag en avond gebruikt om de Bertone te inspecteren en de onderdelen uit te sorteren en alles te inventariseren...........HEERLIJK! DE ZOEKTOCHT WAS TENEINDE!!

 

Kort daarna wel een vereiste APK keuring en eerste onderhoudsbeurt laten uitvoeren bij C. Van Hernen uit Rockanje. Daar kwam nog het 1 en ander aan het licht a raison van € 750,00 en dan was ik nog gematst!!. Een waslijst waaronder: 2 nieuwe schijfremmen incl. remblokken, nieuwe kruiskoppeling, afstellen carbarateurs e.d. De vorige eigenaar had het reservoir en pompschakeaar veranderd en later kwam ik er achter dat de schakelaar op een plek onder het dashboard was aangebracht. Waarschijnlijk had hij mij dat wel verteld, maar was ik dat in de hektiek vergeten. De carterbeschermer henb ik later zelf met een hoop gepriegel aan kunnen brengen. Ik was toen nog niet in het bezit van 2 oprij bruggen.

Waar vindt je dat nog..........een

handgeschreven factuur met uitgebreide uitleg.

De Bertone en zijn nieuwe onderdak.

http://www.youtube.com/watch?v=3tuMoWwWnyY